De damloop by night

We staan bij de start, ik voel de energie om me heen van deze mensenmassa en na mijn warming up ben ik klaar om te vlammen. Klaar voor de start… af! Tenminste, zo had het moeten zijn.

Voor mij ging de start net even anders.

Adriana en ik reden rond half 6 weg uit Keulen. Voor degene die niet weten waar Keulen ligt.. ongeveer 3 uur rijden van Zaandam. Om mee te kunnen rennen met de damloop moesten we eerst al 3 uur racen over de autobahn. Het zal je verbazen hoe weinig tijd je inloopt op je navigatie als je een tikkie te hard rijdt..

Complete chaos in de auto. Adriana plakte mijn startnummer vast op de rug van mijn hardloopshirt en ik was ondertussen gehaast op zoek naar een plek om te parkeren. Het was al half 9 en kwart voor 9 moest ik starten.. Met blinde paniek dat ik het niet zou redden en dat we voor niets zo gehaast hadden, zag ik in de verte een stoet gele shirtjes in sneltreinvaart de bocht om gaan. Het leek wel een demonstratie van de gele hesjes alleen dan wat sportiever. We hebben het gered. Alleen niet helemaal tot het startvak. Daar kon je met de auto niet komen.

Na me naast de auto te hebben omgekleed was het 20:40 uur. Ik ging het niet meer redden om naar de start te rennen. Alles was immers afgesloten. Ik besloot daarom op dit punt – zo een 500 meter van de start – te wachten op mijn maten Brandon en Barry, die wel mooi op tijd waren begonnen aan dit avontuur.

Daar stond ik dan te wachten en met alle mogelijke concentratie die ik op kon brengen te zoeken naar 2 jongens die godzijdank een roze shirt aan hadden in plaats van dat prachtige neon geel. Anders had ik ze nooit gevonden. Alle voorbijgangers keken me bedenkelijk aan en zullen wel gedacht hebben: ‘die is er wel heel snel klaar mee’.

Uiteindelijk vond ik de boys tussen alle fanatiekelingen en kon de race beginnen. Pfoee..

De eerste 4 km waren het gezelligste van de hele loop. Door smalle Zaanse straatjes waar alle buurtbewoners buiten stonden om muziek te pompen en iedereen aan te moedigen. Kinderen op de stoep die wanhopig met hun hand uitgestoken stonden voor een high five. Ik voelde me helemaal een superster na zo een handje klap maar vroeg me wel meerdere keren af of ze zo de hele avond zouden blijven staan.. Wat een support.

Lopen in deze straatjes, die niet bepaald vlak waren, voelde niet heel relaxt bij het lopen. Doordat de ene voet altijd hoger staat dan de ander, liep ik scheef, wat heel onnatuurlijk voelde. Hierdoor besloot ik af en toe van kant te wisselen als daar voldoende ruimte voor was. Dus lekker zwalken van links naar rechts.

Na 4 km gingen we een wat meer open parcours tegemoet. Langs het water en over de brug liep iedereen te zwoegen terwijl de beentjes lekker vol liepen. Ik merkte een man op die hier op dit afgelegen stuk stond met zijn fiets om iedereen een hart onder de riem te steken. Wat een klasse als je bedenkt om dat te gaan doen op je vrije zaterdagavond.

Dus.. meneer met de fiets die tijdens de damloop by night na de grote brug iedereen stond aan te moedigen in zijn uppie.. super bedankt man je bent top!

Uiteraard werd het steeds zwaarder om een lekker tempotje vol te houden. Steeds vaker keek iedereen naar de zijkanten van de weg om hopelijk snel een bordje te ontdekken, waarop stond dat er weer een kilometertje voorbij was. Maar het leek wel steeds langer te duren voordat je die mocht aantreffen.

Gelukkig zorgden de geweldige ambiance en de dj’s onderweg weer voor wat extra drive om die laatste kilometers ook aan flarden te scheuren!

De laatste kilometer was grandioos.. Zoveel mensen die langs de weg stonden om hun support te tonen. Vaak met hun camera in de hand om hun topper te kunnen filmen bij het voorbij sjeezen. Het werd steeds drukker en drukker en ik wist op dat moment: iedereen die 6km kan hardlopen, wordt er de laatste 2km wel doorheen getrokken door deze fantastische sfeer.

We gaan het laatste bochie om en eindigen in een brede lange straat waar de finish gemarkeerd staat. Met zijn 3en gaan Barry, Brandon en ik over de streep! Met vuur in onze ogen maar lood in onze benen. We hebben het gehaald.

Na de loop en het krijgen van een supermooie medaille drinken we rond 10 uur een pilsje. De laatste keer dat ik wat gegeten had was half 5 en ik voelde snel dat dit biertje ook meteen de laatste zou zijn die ik zou drinken!

Mocht je niet al teveel geld hebben en toch gezellig willen stappen.. Ga dan eerst even een rondje hardlopen!

Al met al wat het een topervaring. Vooral de hele sfeer eromheen die grotendeels bepaald werd door deze gezellige Zaanse mensen. Een goed georganiseerd evenement en een leuke route om te lopen.

Wie weet.. Volgend jaar weer??

2019-09-26T18:54:47+00:00
×